April 2015

Zand

Bij ons in de straat zijn ze bezig met het vernieuwen van de riolering. Dat maakt deel uit van een groter plan om het versleten aanzicht (uit 1970) wat op te poetsen. Er zijn al een week lang mannen van Knipscheer in de weer met scheppen, graafmachines en buizen. Tot vandaag ging dat volgens een strak plan: eerst ging het hele klinkerdek eraf en kwamen er aan weerszijden van de straat borden met «doorgaand verkeer gestremd». Vervolgens groeven de mannen een gat, haalden stukken oude buis eruit en legden de nieuwe buis ervoor in de plaats. Het gat werd zover dichtgegeooid en aangestampt dat een stukje van de nieuwe buis nog uitstak. En dan begon het graven van het volgende gat. De volgende buis werd in de uitstekende buis geschoven. Heel systematisch werkten de mannen dag in dag uit stukje voor stukje vooruit.

Heer-lijk

Afgelopen weekend heb ik heerlijk genoten van een weekend in Woold. De boerderij is de perfecte plaats om ongezien een tijd heerlijk tot rust te komen. Samen met Loes en de kinderen en natuurlijk Aart hebben we gewandeld met Cato, heerlijke kroketten op brood gegeten bij het Kronenhuis, we hebben Albert de hand geschud en koffie met hem gedronken. Eindeloos voor de open haard gezeten met boek, smartphone, koffie, thee, wijn en hapjes. We hebben heerlijke pizza en ijs gegeten in Winterswijk en oerdegelijke schnitzels bij Antoons Schnitzelparadijs. Het was een lekker weekend. Jammer dat het alweer voorbij is...

Vooruitgang

We leven in een tijdperk van «Loeiende Welvaart» zoals Geert Mak het uitdrukt in zijn boek In Europa. Ik en de rest van mijn generatie (X) heeft nooit tekorten gekend. Ik had wel eens gehoord, van mensen die in Amerika zijn geweest, dat Amerikanen alles groot en veel doen. Je koopt daar geen pak melk maar een jerrycan melk. en een Hamburger is zó groot, dat je er twee keer van kunt eten.

En die norm, groot, zet steeds verder door, ook in Nederland. Een liter Cola is bijna niet meer te koop (minimum 1,5L) en als je bij de Mac Donalds een kleine frisdrank vraagt krijg je wat vroeger een medium frisdrank heette. Zojuist in de winkel het laatste wapenfeit van deze ontwikkeling gekocht: een KILO pindakaas. Van Calvé, dat dan weer wel.

Stenen sjouwen

Een reiziger kwam na een lange tocht aan op de bouwplaats van een kathedraal. De bedrijvigheid van de bouw maakte hem nieuwsgierig naar de drijfveren van de mensen die aan het werk waren. Hij besloot tot een klein steekproefsgewijs onderzoekje door drie werklieden aan te spreken. De eerste arbeider was nogal nors en op de vraag van de reiziger wat hij aan het doen was antwoordde hij: "ik sjouw stenen en maak ze op maat voor de bouw". De tweede arbeider was al wat vriendelijker in zijn antwoord dat toch beknopt was: "Ik ben aan het steenhouwen zodat ik mijn vrouw en kinderen in leven kan houden". De derde en laatste arbeider gaf het meest inspirerende antwoord: "Ik ben van ver gekomen om hier een tijd te helpen bouwen aan deze fantastische kathedraal. Het doet me zoveel goed dat ik mijn vaardigheden kan inzetten bij de bouw van zoiets moois"

Bemoei je d'r niet mee

Het allerleukste aan samenwerken is dat iedereen een mening mag hebben over het werk van de ander. Het allerleukste van een afgebakende taak is dat je die zo goed mogelijk, naar eigen inzicht probeert te vervullen. Maar nu een moeilijker kwestie: we werken samen en we werken allemaal aan onze eigen taak. Het resultaat van onze individuele inspanningen kan dienen als invoer voor de taak van een ander. Als iedereen weet wat zijn taak is en iedereen heeft vertrouwen in zijn eigen capaciteiten is er niets aan de hand. Hoe anders wordt dat als de taakafbakening niet helder is of wanneer men twijfelt aan zijn eigen of andermans competentie. Bij computers heet het parallel uitvoeren van taken (hyper)threading. En ook daar geldt de aanname dat elke draad verantwoordelijk is voor zijn eigen invoer, proces en uitvoer. Maar o wee:

Pasen

Ik had bijna opgeschreven "De Heer is waarlijk opgestaan". Maar die tekst stond al pontificaal op een andere site die leuk wilde doen. Dus doe ik het niet. Pasen, eergisteren lag ik in bed na te denken over dat Christus na drie dagen opgestaan was. Maar als hij op vrijdag aan het kruis is gestorven  dan is de opstanding op maandag (za, zo, ma). Hoe kan dat nou? Na een tijdje begon het te dagen. Er staat in de bijbel niet "na drie dagen", maar "op de derde dag". En dan kan het wel. Vrijdag sterven, Zaterdag niets (vandaar de naam «Stille Zaterdag») en zondag opstaan. Mijn zoons wisten allebei iets te noemen van de Paaszondag. De oudste wist dat Jesus door zijn vrienden herkend werd toen hij in de verte aan kwam lopen, ze waren blij verrast. De jongste vertelde dat de steen voor het graf was weggerold, en dat het graf leeg was. Allebei goed. Vrolijk pasen!

Boek

Het gebeurt niet vaak dat je aandacht in een keer gevangen wordt door zoiets eenvoudigs als de titel van een boek. Ik las het in een tweet van Onze Taal. Er was een lovende recentie over geschreven. Het boek heet "Een sprinter is een stoptrein zonder WC", van Ronny Boogaart. Mijn aandacht werd gevangen door het woordje stoptrein. Een nostalgisch begrip waar voor mij van die gele treinen van vroeger bij hoorde. Ik heb de inleiding van het boek alvast op internet gelezen en ik denk dat ik het ga kopen. Vooral toen ik las dat het Ronny ook was opgevallen dat treinen geen vertraging meer hebben, maar gewoon over 5 minuten vertrekken. Marketing Lingo: iedere kans is een uitdaging die je passie grijpt. Of zoiets.

 

Social Notworking

Ik zou geen filmpjes plaatsen, zo zei ik. Maar gisteren kwam ik iets tegen wat mij aan het denken zette: een clip van Stromae over het gebruik van Sociale Media. En de verarming van het menselijk contact dat daarmee toeneemt. Een rare paradox: een artiest die waarschuwt voor de dwingende effecten van Twitter en die zelf èn een Facebookaccount èn een Twitteraccount èn vast ook wel Instagram heeft. Maar goed. The message is the medium, het is niet alleen een middel om oppervlakkiger te communiceren met elkaar maar ook een uitdrukking van wie we zijn (geworden). Als bonus een extra filmpje dat de verwarring en de verwording van echt en virtueel nog eens mooi laat zien.