November 2020

Whiskey en Weerzin

In 2014 had ik op de stoep van ons gebouw aan de Vondestraat in Amsterdam een afscheidsgesprekje met Jeroen bij zijn fiets. We sudderden wat na over zijn opgeleverde bouwstuk en zijn eerste jaar als vrijmetselaar. Het was een jaar waarin hij getwijfeld had aan het nut van zijn toetreding. Vanaf de eerste dag, na de wittebroodsweken van euforie, verbazing en licht ontzag, was bij hem de twijfel omhoog gekropen als een nare shaduw. Weerzin had hij gevoeld. Weerzin tegen het studentikoze gezelschapsspel waar hij in terecht was gekomen. Weerzin tegen de poeha, de overdreven voorkomendheid, om niet te zeggen de aanstellerigheid. Een aantal maanden liep hij rond met deze weerzin. Totdat een ingeving hem zette tot zelfonderzoek. Waar kwam de weerzin vandaan? De weerzin nam langzaam een wending en resulteerde in een ander zelfbeeld. Geen makkelijk proces. Niet om te ondergaan, niet om als buitenstaander getuige van te ziijn.

Gelukkig voor Jeroen - en voor mij - won bij hem de overtuiging om door te gaan. Onze vriendschap verdiepte zich en regelmatig treffen we elkaar om zeer maçonniek te roddelen en inzichten te delen. Dat gaat dan onder het genot van een kopje koffie, of een glas whiskey. Vooral Jeroen heeft het drinken ervan tot een ware kunst verheven. Met alle er bij horende rituelen. Zoals het toevoegen van een welbepaalde hoeveelheid water aan het bodempje whiskey in een glas. Dat whiskey niet aangelengd mag worden is een fabel: juist het verdunnen ervan zorgt ervoor dat reuk- en smaakorganen overeind blijven als je sipjes uit het glas neemt. Jeroen zegt dat in hele goede bars zelfs een kraantje aan de zijkant van de bar uitsteekt zodat je zelf een dosering water in je glas kun doen. Ik zelf ben niet zo van de whiskey. Ik houd het op bier. Gewoon bier, Iers bier, Belgisch bier. Of het lekkerste bier tot nu toe: Krombacher. Alleen te koop vlak over de grens in Duitsland. Of bij de Jumbo in Winterswijk. De drank vloeit soms rijkelijk, als we schier eindeloos mijmeren, lachen en peinzen over de vervlogen weerzin van Jeroen en de nasmaak van whiskey en bier.
 

Stekel

De interesse voor Python sluimert al een tijd. Toch maar eens een app ophalen uit de playstore: QPython3. Na de installatie enig hersenkronkelwerk om mijn weg in het programma te vinden. Ik kan kiezen tussen scripts en projecten. Bij het aanklikken (runnen) van een script blijkt de Python console niet te willen opstarten. Ik land als gebruiker in een Linux prompt. Erboven zie ik wel dat Python is gestart met het script als parameter. Enig zoekwerk op het internet levert de volgende oplossing: verwijder de regel met 'RESIZE' uit de file /system/etc/mkshrc en dan werkt het opstarten van de console wel. Op naar de volgende stekeligheid die voor ongemak gaat zorgen.

Hond

We rijden woensdagavond per auto naar Calais. Aldaar overnachten we in de budgetvariant van Hotel Ibis, op steenworpafstand van de perrons van de kanaaltunnel. De volgende ochtend besluiten we toch maar wel een continental breakfast te nuttigen. De man van het hotel kan als wij twaalf euro voor twee ontbijtjes (hoestkoek en koffie met badschuim) willen afrekenen zo gauw het pinapparaat niet te voorschijn halen. We worden gematst en geven hem ons laatste briefje van vijf euro. Op weg naar de autotrein onder het kanaal naar Dover rijden we eerst nog verkeerd en belanden ergens op een industrieterrein. Gelukkig bevinden we ons met auto en al een half uur later ergens onder het kanaal. Op weg naar Mucky Pup in Folkstone moeten we zo'n 20 minuten links rijden. Veel rotondes, met de klok mee dus.

Eten

Herberg Ca'mea, Badaluco, Italië De Italiaanse keuken is een van de beste keukens van de wereld. Veel (zo niet alle) groenten komen van de koude grond en zitten barstensvol smaak. De Italiaanse manier - of methode van koken en opeten is er op gericht van elk van die smaken te proeven en te genieten. Dat  betekent dat alle eten zoveel mogelijk apart wordt opgediend. Dus niet op de Hollandse wijze: bij elkaar en gehusseld. Een Italiaans maal begint met (een heleboel) anitipasti. De een na de andere schaal met een hapje van dit of een hapje van dat. We hebben hier in de buurt bij Ca'mea, een soort herberg, met zes antipasti op rij een royaal begin van het eten gehad. En kiezen was niet nodig: dat had de kok al gedaan. Wij hoefden het alleen maar op te eten. Daarna volgt de pasta. En dat is wat het is.

De Beek

Hier vlakbij, op zo'n vijf minuten lopen, is de beek. Althans zo zouden we dat in Fanghetto noemen. Hier is het een grotere variant. Een flink meertje met aan weerszijden de mogelijkheid schuin het water in te lopen. Het water is ijskoud en een deel van het ritueel is dan ook om bibberend steeds dieper het water in te gaan. Of vanuit stilstand in een keer te duiken. Dat scheelt een hoop theater en dan kan je weer langer van het zwemmen genieten. Het water is helder en schoon. Met een paar slagen kom je iets voorbij het midden van het meertje. Als je dan nog een klein stukje door zwemt kan je precies onder de stenen brug doorkijken. Aan de andere kant van de brug is het meertje iets kleiner met aan de rand veel groen in prachtige tinten. Vooral als de zon er op schijnt is het uitzicht adembenemend. Daar blijf ik graag tien minuten voor in het water liggen. 

Brug

Vakantie 2

Vakantie vieren is natuurlijk het meest leuke wat er is. Op vakantie zijn er jaar-in-jaar-uit de vaste vertrouwde rituelen en de dingen die voor je gevoel nooit veranderen. Of althans nooit zouden moeten veranderen. Zoals restaurants waar je altijd naar toe gaat, winkels om inkopen te doen. En natuurijk de favoriete snacks en dranken. Voor ons is dat sinds mensenheugenis: Spuma Bianco, Robiola en crackers van Mulino Bianco. Vandaag hadden we alweer zeven flessen Spuma in het karretje van de supermarkt liggen toen een oude Italiaanse heer in de rij ons veelbetekend aankeek. "Ah, Italian Whiskey", zei de man. "Si, si, molto bene", zeiden wij. Ook de cassiere liet blijken dat wij met de keuze voor Spuma toch wel tot de insiders behoorden.